korisnička zona

korisničko ime

lozinka

Prijava

Registracija

Video i TV

DVD

DVD - Digital Versatile Disc: optički medij za pohranu podataka u digitalnom obliku; promjera 120 mm i debljine 1.2 mm.
Kao format za pohranu audio/video zapisa naručen još 1994. godine od strane američke filmske industrije, te premijerno prikazan u Japanu krajem 1996. godine. Naziv DVD je potekao od Digital Video Disc, ali je na inzistiranje IT industrije preimenovan u današnji naziv, kao univerzalni medij za audio, video i podatkovne zapise.

Kod DVD-a podaci se čitaju optičkim putem, bez mehaničkog kontakta i trošenja. Prednosti optičkog kontakta postajale su još kod laserdisca, no on je u osnovi bio analogni sistem zapisa, a sami laserdiskovi bili su preveliki i preskupi da postanu dominantan format na tržištu. Valna duljina laserske zrake za čitanje DVD-a iznosi 0.65nm (CD: 0.78), dok širina traga na disku iznosi 0.74�nm (CD: 1.6). Navedene promjene u odnosu na CD u kombinaciji sa poboljšanjem sistema korekcije grešaka i modulacije laserske zrake, te korištenje preciznijih servo sistema za praćenje gušćeg rasporeda tragova na disku rezultirale su povećanjem kapaciteta sa 0.78 GB (CD) na 4.7 GB (DVD). Upravo iz ovih razloga na DVD player-ima je moguća reprodukcija CD-a, dok obratna situacija nije moguća. Maksimalni bitrate pri brzini čitanja (x1) kod DVD-a iznosi 11.08 Mbps. Brzine snimanja idu do x16 što daje bitrate od 177 Mbps. Veće brzine se u praksi ne primjenjuju.
DVD može imati dva sloja informacija na svakoj strani, tako da teoretski kapacitet DVD-a iznosi 17 GB (dublji sloj na svakoj strani nosi manje od 4,7 GB zbog difrakcijskih gubitaka pri prolasku laserske zrake kroz deblji sloj plastike). Prilikom čitanja dubljeg sloja laser mijenja dubinu fokusiranja i prolazi kroz prvi sloj koji je također proziran zahvaljujući specijalnoj tehnologiji razvijenoj u koncernu 3M.

DVD je nastao kombinacijom dva različita prijedloga sistema, Sony / Philips-ovog MMCD (MultiMediaCD) i Toshiba / Warner-ovog SD (Super Density). Dogovorom proizvođača izbjegnut je rat formata, sličan VHS / Beta utakmici video rekordera krajem 70-ih godina, te je osigurana podrška IT industruje koja je zahtijevala jedan standard. Konačna verzija DVD-a više liči na Toshiba / Warner SD, ali uz Sony-jev sistem modulacije i dvoslojnu tehnologiju zapisa.
Zbog velike količine podataka slika i zvuk se zapisuju u komprimiranom obliku. Video se zapisuje kao MPEG2 zapis, dok za zvuk postoji mogućnost zapisa u 5+1 kanalnim AC3 (Dolby Digital) i DTS zapisima ili stereo AC3 ili MPEG1 Layer 2 zapisima.

MPEG2 komprimiranje video zapisa može biti sa konstantnim ili varijabilnim bitrate-om koji može varirati od 1 do 9.6 Mbps uz prosjek od 4.7 Mbps. Ovisno o tržištu (zemlji) video zapis može imati 25 sličica u sekundi uz rezoluciju 720 x 576 (PAL) ili 29.97 sličica uz rezoluciju 720 x 486 (NTSC) u interlace (isprepletenom) ili progressive (progresivnom) modu.

Standard za svaki DVD predviđa maksimalno tri 5+1 neovisna tonska zapisa sa bitrate-om od 384 kbps kao mogućnost zvučne sinhronizacije na tri različita jezika, te podršku za maksimalno 32 različita podnaslova (subtitla), kao i podjelu na 6 različitih svjetskih regija (u cilju spriječavanja reprodukcije određenih filmskih naslova u pojedinim dijelovima svijeta). Podjela na regije funkcionira na principu ubacivanja dijela određenog koda na svaki disk. Drugi dio koda nalazi se u samom player-u, te se prilikom reprodukcije ta dva dijela spajaju i uspoređuju sa pretprogramiranom referencom za dotičnu regiju. Ukoliko se ustanovi greška (DVD disk i DVD player nisu namijenjeni za istu regiju) player odbija reproducirati disk.
S obzirom da je 5+1 zvuk (lijevi, desni, centralni - dijalog, efekti lijevo, efekti desno + subwoofer) kodiran, za reprodukciju traži adekvatan dekoder koji u većini slučajeva nije ugrađen u sam DVD player, već se mora kupiti posebno i digitalnom vezom (S/PDIF ili koaksijalno) spojiti sa DVD ure�ajem.

Video zapis je moguće pohraniti u omjeru stranica slike 4:3 ili 16:9, no istovremena pohrana u oba formata slike nije praktična jer zahtijeva odovjene fizičke zapise za oba formata slike rezultirajući manjim kapacitetom, odnosno kraćim vremenom reprodukcije.

datum objave: 14.03.2010.
autor: administrator
komentar
Komentari članka :
NEMA KOMENTARA